Ks. Bronisław Lose pozostanie w pamięci na zawsze jako człowiek niezwykły — bliski, życzliwy, pełen empatii i obdarzony humorem, którym potrafił rozjaśnić nawet trudną chwilę.
Zbliżające się święto Wszystkich Świętych skłania do wspomnień o nim i do podzielenia się tym, co znaczyła dla nas jego obecność. Nie będę koncentrować się na szczegółach biograficznych — przedstawiłam je w mojej publikacji „Śladami pionierów Barlinka” (2019).
Chcę przede wszystkim przypomnieć Jego serdeczność, którą zjednywał sobie ludzi – to co miał w sobie wyjątkowego i co sprawia, że dziś trudno przejść obojętnie obok jego grobu na barlineckim cmentarzu komunalnym.
Posługę kapłańską w Barlinku pełnił od 30 czerwca 1994 roku do 24 października 2020 roku. Zmarł w wieku 71 lat, po 42 latach posługi kapłańskiej, jako ofiara pandemii COVID-19. Przez 26 lat był duchowym przewodnikiem barlineckich katolików.
Trafił do nas w wieku 45 lat. Jako gospodarz parafii NMP w Barlinku aktywnie uczestniczył w życiu lokalnej społeczności i w ważnych dla niej uroczystościach. Był blisko wiernych, służąc im radą i pomocą, modlitwą i błogosławieństwem.
Spotkania z księdzem Lose
Pamiętam jego odwiedziny w zakładzie, w którym pracowałam. Przychodził nas z pralinami, a także — zgodnie z przyjętym już zwyczajem — z opłatkiem i winem mszalnym.
Te spotkania stały się naszą zakładową tradycją. Nie każdemu przecież jest dane spróbować wina mszalnego.
On traktował to z humorem i dystansem. My także.
Wiem, że w podobnie partnerski sposób odnosił się także do innych pracodawców. W Barlinku wszystkie drzwi zawsze były dla niego otwarte.
Witał się z pracownikami, dzielił się opłatkiem i pralinami, które żartobliwie nazywaliśmy poświęconymi. Sprawiało mu to wielką radość, gdy mógł podejść do każdego pracownika i z nim porozmawiać.
A jak ochoczo święcił nowe hale i maszyny.! Był w tym niezastąpiony.
Za co cenię księdza Bronisława?
Szczególnie zadziwiały mnie jego powściągliwość w ocenianiu innych, zrozumienie i szacunek dla prawa każdego człowieka do podejmowania własnych decyzji.
Trudno mi sobie wyobrazić, by potrafił obrazić się na kogokolwiek, chociaż z jego opowieści wiem, że z niektórymi osobami w gminie miał „pod górkę”.
Pamiętam również bale charytatywne, podczas których licytowaliśmy różne przedmioty na rzecz Caritas. Ksiądz lubił przecież nie tylko żartować, lecz także tańczyć.
Od innych osób słyszałam, że był również miłośnikiem piłki nożnej.
Wielu rzeczy o nim nie wiem. Nie o wszystko chciałam pytać, nie wszystko wypadało.
Zapamiętałam go jako człowieka, który chciał pomagać innym. Miałam poczucie, że w trudnych sytuacjach najważniejszy był dla niego człowiek, a nie sztywne trzymanie się reguł.
Nie cenił hipokryzji ani ostentacyjnej dewocji — liczyła się dla niego szczera wiara. Z dystansem podchodził do samych deklaracji, zwracając uwagę na to, czy znajdują potwierdzenie w postępowaniu ludzi.
Potrafił też szybko rozładować napięcie. Żartował, że daje mi dyspensę na przeklinanie, jeśli sytuacja będzie tego wymagała
Czego jeszcze nie powiedziałam? Czego nie wiem? Zapewne bardzo wiele. Nie chodzi jednak o pełny obraz jego życia, lecz o upamiętnienie tego, co pozostawił w naszych sercach: ogromnej życzliwości, świetnego humoru oraz dystansu do siebie i rzeczywistości.
Przedostatnie spotkanie z księdzem Lose
Na zawsze pozostanie mi w pamięci to właśnie spotkanie z księdzem Bronisławem — w czerwcu 2020 roku, w zakładzie, w którym pracowałam.
Trwała pandemia COVID-19, obowiązywały maseczki. Ze względu na wiek bardzo ograniczałam kontakty. Ale jak nie przyjąć księdza? Ksiądz Lose przyszedł bez maseczki. Ja początkowo ją miałam, lecz ze względu na niego również ją zdjęłam. Dziś wracam do tego wspomnienia z niepokojem i żalem.
Naturalnie padło kilka zdań na temat pandemii. Zapytał, czy się boję i czy wierzę w tę epidemię. Potwierdziłam. Ksiądz powiedział, że ma wątpliwości co do tego, czy ta epidemia istnieje.
Opowiadał, że przychodzą do niego ludzie zrozpaczeni po śmierci bliskich. Z jego słów zrozumiałam, że trudno mu było rozmawiać z nimi w maseczce. Mówił też, że spotkał się już z tyloma osobami, a nadal jest zdrowy.
Zażartował — a może mówił całkiem serio — że widocznie Ten u góry ma go w swojej opiece i nad nim czuwa.
Ostatnie spotkanie z księdzem Lose
Spotkałam go przypadkowo we wrześniu 2020 roku w okolicach rynku. Pogoda była niespecjalna, mocno wiało i siąpił drobny deszcz. Ksiądz robił swój zwyczajowy spacer po ulicach Barlinka.
Wskazał mi wówczas budynek, w którym miał zamiar zamieszkać po przejściu na emeryturę. W swoim stylu zażartował, że biskup chce go już wysłać na emeryturę.
Chciał być blisko kościoła, by nadal służyć mieszkańcom miasta, chociaż już nie jako proboszcz.
Niespodziewane odejście księdza
Niestety ufność, którą pokładał w Najwyższym, nie uchroniła go przed chorobą. Szczyt pandemii – październik 2020 zebrał swoje śmiertelne żniwo
Początkowo nie zdawał sobie sprawy, że to nie jest zwykły jesienny kaszel. O powadze sytuacji przekonał się w barlineckim szpitalu, gdy miał już problemy z oddychaniem. W Barlinku nie było respiratora. Przewieziono go do szpitala w Szczecinie. Wierzył jednak, że wróci do Barlinka. Ale było już za późno.
Niestety, nie wrócił.
Pozostały żal, bezradność i złość. Bardzo trudno jest pogodzić się z jego odejściem.
Później brałam udział w finansowaniu zakupu respiratora dla szpitala. Inicjatywa ta była związana z jego śmiercią.
Nie przybyłam na uroczystość przekazania respiratora, choć mnie o to proszono. Strach przed COVID-19 paraliżował.
Pożegnanie
Kiedy zatrzymuję się przy jego grobie, wracają nie tylko smutek i żal, lecz także wdzięczność. Za odwiedziny, rozmowy, wspólny śmiech i za to, że potrafił być blisko ludzi. Takiego księdza Bronisława chcę pamiętać. Niech te słowa będą małym znakiem pamięci o człowieku, którego dobroć pozostała z nami mimo jego odejścia.
Żegnaj, księże Bronisławie.